เรไร
ลมเจ้าเอ๋ย
ใยมิเคย พัดหทัย ไปให้ถึง
เธอคนนั้น ฉันเฝ้าเพ้อ เก้อรำพึง
ณ ที่หนึ่ง ในสวรรค์ ชั้นวิมาน
ดุจกระต่าย หมายมั่น จันทร์บนฟ้า
เนิ่นนานมา ยามจ้อง มองฝันหวาน
เมื่อใดหนอ ได้เชยชม สมดวงมาลย์
จนล่วงกาล เลยลับ นับพันปี
กระต่ายน้อย เกิดตาย อีกหลายชาติ
จิตยังวาด อยากตาม ความสุขขี
มีบ้างไหม ชื่นชม สมฤดี
ไม่เห็นมี หนทาง อย่างตั้งใจ
คงอยู่สูง เกินใจ จะไขว่คว้า
ชั่วชีวา ปีนป่าย คงไม่ไหว
ได้แค่ชม แสงจันทร์ คอยฝันไป
สุขฤทัย เพียงเรารู้ มิคู่ควร
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
กระต่ายหมายจันทร์
ว่าสักวันคงร่วงลงมา
อย่าเอื้อมมือโน้มกิ่งฟ้า
ลงมาจูบเดือนเย้ยดาว
.....ฟ้าคง
1775
13
0
หน้าส่วนตัว
