ร้อยฝัน
จ่อมจมอยู่ในห้องเหมือนกรงแคบ
ใจยังแอบความช้ำระกำไว้
กายหนาวลมแต่อกร้อนดั่งฟอนไฟ
ที่เผาไหม้ฤทัยไปทั้งดวง
น้ำค้างแห้งเหือดหายคลายความหนาว
แต่อกร้าวยังโศกตรมจมติดบ่วง
น้ำตารื้นเพราะจำน้ำคำลวง
ที่ตักตวงเติมเต็มไว้ในอุรา
จะก้าวเหินเดินออกนอกกรงขัง
เพียงลำพังอย่างไรให้กังขา
ไม่อยากฝืนยืนต่อไปไร้น้ำยา
กลืนน้ำตาทุกหยดจนหมดแรง
จะจากกลัวจะเจ็บจนจดจำ
ยิ่งถลำลึกไปดั่งใครแช่ง
ยามผิดหวังชิงชังเริ่มสำแดง
ใจที่แกร่งด้วยคิดดีกลับลี้ไกล
ในสำนึกตรึกตรองกรองอีกชั้น
อยากห้ำหั่นให้รู้ทนอยู่ได้
อยากจะฆ่าทรมานให้คลานไป
เผาด้วยไฟนาบเหล็กร้อนก่อนหมดลม
แต่ความจริงแค่เห็นหน้าพาใจอ่อน
แค้น
1530
4
0
หน้าส่วนตัว
