-ร้อยแปดพันเก้า-
ยังสับสนเคว้งคว้างทางหลุดพ้น
ในค่ำคืนมืดมนฟ้าหม่นแสง
มองแมงมุมท้อทดหมดเรี่ยวแรง
เจ้าหิ่งห้อยใช้แสงส่องนำทาง
เห็นแมงมุมตัวร้อนนอนหนาวสั่น
ทำหน้าที่แทนแสงจันทร์กลางฝันพร่าง
ให้อบอุ่นคลายหนาวจนเบาบาง
แจ่มกระจ่างทอรักถักสายใย
เกิดความรักเมื่อไรก็ไม่รู้
เหมือนเป็นคู่ของตนแต่หนไหน
ขอเคียงข้างเธออยู่เป็นคู่ใจ
แม้นไม่ได้เคียงอยู่เป็นคู่กัน
เพราะเราต่างกันไกลเกินไขว่คว้า
ต่างรู้ว่าเป็นได้แค่ในฝัน
เหมือนแสงไฟดับลงคงสักวัน
ปีกบางบางอุ้มเจ้านั้นกลับรังนอน
ไม่เคยรู้ทุกอย่างเหมือนลางร้าย
ไม่เคยรู้อันตรายกล้ำกรายก่อน
ไม่ระวังชีวิตถูกลิดรอน
ถูกคมเขี้ยวม้วยมรณ์ก่อนรักจาง
ได้เรียนร
1411
1
0
หน้าส่วนตัว
