คนกรุงศรี
ประสบการณ์ ผ่านผัน หลายวันคิด
มีแต่ผิด กับผิด และผิดหวัง
จนหัวใจ รันทด หมดกำลัง
เพียงว่ายัง อยากอยู่ สู้ชีวี
ช้ำมากมาย หลายครา ก้มหน้าหลบ
บ่อยพอพบ แล้วพราก เธอจากหนี
สำรวจตัว ทั่วไป กระไรดี
หมดแววมี ทีท่า ว่าสมใจ
เพราะมองดาว พราวฟ้า สูงค่านัก
ห่างเกินจัก สุดคว้า เอามาได้
จึงความหวัง ขาดผล็อย หลุดลอยไป
อยากหาใคร ปลอบกมล คนเดียวดาย
เลิกมองฟ้า จะไย ใฝ่ถวิล
ขอมองดิน สักครา คงว่าหมาย
จึงเสงี่ยม เจียมไว้ ทั้งใจกาย
จะมลาย อีกครั้ง ก็ช่างมัน
เพียงว่าดิน มีจิต คิดสงสาร
แบ่งเศษทาน เสี้ยวใจ ได้ไหมนั่น
ขอสักนิด ที่เหลือ เผื่อแบ่งปัน
มิเดียดฉัน
2145
4
0
หน้าส่วนตัว
