เป็นคนนอกสายตา หาใช่คนหนึ่งนั้น คนที่เจ้าบีบคั้น เขี่ยให้พ้นทาง เลือนลางยิ่งความรัก จมปลักปวดรวดร้าว มิอาจจะโน้มน้าว เปลี่ยนเจ้าได้เลย โถ่เอ๋ยคนจนยาก ต้องขวากรักกลัดกลุ้ม ไร้วาสนาโอบอุ้ม เตี้ยซ้ำย่ำดิน พังพินหมื่นพันครั้ง พลั้งจนแทบอ่อนล้า หลงหลับละเมอคว้า จับได้เพียงลม ระทมก็สมแล้ว ทานแห้วอีกกี่ครั้ง ก็ไม่คิดหยุดยั้ง เพราะแห้วอร่อยจริง นะเอย..อิอิ ...แบบว่า..หนุก ๆ นะ ภาพจาก..http://i137.photobucket.com/albums/q214/ballz1983/cut/123981135963103.jpg
6466
9
0
หน้าส่วนตัว
