คราบ่ายคล้อยค่อยเคลื่อนเยือนมาแล้ว อาทิตย์แพรวแววแสงแรงไอร้อน อ้าวอบอ้าวร้าวไอแดดแผดทุกตอน ช่างรุ่มร้อนอ่อนล้าน่าอ่อนแรง ละอองแดดแผดเผาไปทั่วพื้น ดินดาษดื่นกับความแล้งด้วยแรงแสง ใบไม้ร่วงจากต้นที่เหี่ยวแห้ง เพราะอ่อนแรงเหลือล้นจะทนไป ม้านใบไม้ก่อนวัยที่ในสวน ดอกใบล้วนเหี่ยวเฉาไร้เงาใส หญ้าก็แห้งสีน้ำตาลทุกเรียวใบ ดังถูกไฟเปลวเร้าเผาราวี แต่ชีวิตหลายชีวิตต้องทนทาน แม้นความร้อนเหลือต้านมิอาจหนี แดดจะร้อนแดดจะแรงแกล้งชีวี แต่หน้าที่ก็ต้องทำประจำวัน ภาย
1713
9
0
หน้าส่วนตัว
