พิมญดา
ฟังเหตุผลของคนจะทิ้งกัน
กับข้ออ้างร้อยพันคอยสรรหา
ผิดเรื่องไรเธอถึงมาบอกลา
ม่านน้ำตาไหลรินแทบสิ้นใจ
มาโกหกหลอกลวงสารพัน
รักนิรันดร์แด่ฉันอย่าหวั่นไหว
ฉันรักเธอคนเดียวไม่มีใคร
ตราบสิ้นลมหายใจยังรักเธอ
เพราะหูเบาเชื่อเขาเราจึงช้ำ
เชื่อน้ำคำรักมากวางใจเผลอ
ตกหลุมพรางเหมือนคนเดินละเมอ
พอถูกเธอทอดทิ้งยิ่งร้าวราน
พอเสียทีเราสองกลายเป็นอื่น
อย่ามาฝืนวาจาว่าสงสาร
เหมือนมีดปักฤทัยให้แหลกลาญ
คนใจมารใจยักษ์หักฤดี
นับแต่นี้เราสองต้องห่างเหิน
คงต้องเมินทางเดินคนละที่
เสียงคุ้นเคยเอื้อนเอ่ยเผยวจี
สิ่งดีดีหายลับไม่กลับมา..............
หน้าส่วนตัว
2075
12
0
