ชัยพิษณุกร
หยดน้ำใสกลิ้งไปบนใบบอน
เจ้านอนกลิ้งไปบนใบหนา
ไม่วิตกสิ่งใดให้เสียเวลา
มีชีวาเพียงกลิ้งไปบนใบไม้
เสียงหนึ่งตะโกนถามขึ้นมา
" เจ้านั้นหนาคือ น้ำ ใช่หรือไม่? "
หน้าที่ของเจ้านั้นคืออะไร?
ไยละทิ้งไปมัวกลิ้งบนใบบอน
น้ำทุกหยดทุกสายมีหน้าที่
บรรจบเป็นนทีสายสาคร
หล่อเลี้ยงทุกชีวิตให้คลายร้อน
ใบบอนนี้คือหน้าที่ของเจ้าหรือไร
น้ำหยดน้อยได้ยินก็ทันคิด
นี่เราทำผิดหน้าที่ใช่ไหม
เจ้าก็น้ำ เราก็น้ำต่างกันเช่นไร
ถึงยังไงคุณค่าเจ้าคงเท่าเรา
" คุณค่า " จะมีค่าเมื่อกระทำ
หากไม่ทำจะมีค่าได้อย่างไรเล่า
หรือเจ้าเกิดมาเพียงเพื่อให้ถูกแดดเผา
หน้าส่วนตัว
1305
1
0
