ดอกไม้งามดอกหนึ่งพึงหาได้
ขอมอบให้ทหารกล้าของข้านี้
แสนสงสารเมื่อคนทรามมาย่ำยี
หมิ่นศักดิ์ศรีเหยียบย่ำความเป็นคน
เคยกรำศึกเหนือใต้ไม่เคยหวั่น
พร้อมประจัญเข่นฆ่ามาทุกหน
จะเหนื่อยหนักแค่ไหนใจอดทน
เพื่อให้คนแนวหลังยังสุขใจ
แต่วันนี้ผีร้ายใจสถุล
ไม่รู้คุณแผ่นดินถิ่นอาศัย
มาสุมหัวรวมกันคนจัญไร
มาสุมไฟเผาประเทศเปรตซาตาน
ร่างทหารล้มลงที่ตรงนี้
ตรงที่มีมือไทยได้พร่าผลาญ
ใช่ใครอื่นเลือดไทยใจอันธพาล
ลมหายใจทหารนั้นจบลง
ลงกลอนไปแล้วลบทิ้งแต่ขอลงกลอนใหม่อีกครั้งเพราะอ่านเม้นของพี่ฤกษ์