มองเห็นแต่สายชล โอบล้อมคนทั่วเมืองหลวง ข้าวของสิ่งทั้งปวง พลันลอยล่วงหายพริบตา กระแสที่ไหลเชี่ยว ดุจเหมือนเคียวเกี่ยวข้าวนา กวาดทรัพย์ที่มีมา จนหมดเนื้อประดามี น้ำเอยเราขอถาม เจ้าจะตามถึงไหนนี่ จุดหมายปลายทางมี รีบไหลถึงซึ่งฝั่งชล อยู่นานนับนานเนิ่น เจ้าเที่ยวเพลินทุกแห่งหน ชาวบ้านลำบากลำบน ยังยอมทนเพราะน้ำมา ต้อนรับและขับสู้ หมดแรงกู้แล้วน้ำจ๋า เชิญน้ำกลับธารา ที่เคยอยู่อย่างรู้ความ แก้วประภัสสร
1545
11
0
หน้าส่วนตัว
