29 ธันวาคม 2553 10:07 น.
(น้ำตาลหวาน)
ความสวยใสใครเห็นเป็นชื่นชอบ
เป็นหน้าต่างบานกรอบบานแรกหนา
ใครได้เห็นอาจต้องใจแลต้องตา
มีมาแต่วาสนาตามบุญกรรม
อันความสวยตามด้วยสมองเลิศ
สวยพริ้งเพริดงามจิตสนิทล้ำ
สวยอย่างมีคุณค่าเดินหน้านำ
น้ำจิตย้ำน้ำใจดีมีพร้อมกัน
ความสวยหนาดูแต่ตามืออย่าต้อง
แม้ไม่พร่องเย่อหยิ่งให้กระหายสันต์
ใครจะว่าอย่างไรใช่สำคัญ
คุณค่าอนันต์เป็นหญิงยิ่งสิ่งใด
หากไม่สวยสมองด้วยก็ไม่เลิศ
หากไม่เฉิดฉายกว่าสมองไม่
หากแต่ว่าเราก็หญิงหยิ่งกว่าใคร
ขอจงได้ภาคภูมิใจสิ่งที่มี
เกิดเป็นหญิงแท้ที่จริงแสนลำบาก
แม้บางใครตีจากจักหน่ายหนี
สวยไม่สวยหากต้องคาวกลิ่นราคี
ขอให้มีสติล้ำชี้นำทาง
24 ธันวาคม 2553 10:06 น.
(น้ำตาลหวาน)
ทิฐิไปได้อะไรกับความรัก
หรือจะหักรักสะบั้นแล้วหั่นทิ้ง
เริ่มความรักสักกี่ครั้งเพื่อใครจริง
เริ่มแล้วทิ้งเหลือไว้สิ่งใดกัน
ลดละเลิกทิฐิได้แล้วใครสุข
ทิฐิแล้วใครที่ทุกข์มัวหมองนั้น
ยอมหักได้ไม่ยอมงอก็หมดกัน
เริ่มครั้งใดใจก็หวั่นหวาดระแวง
ลดละเลิกเถิดหนาหาความสุข
ทิฐิไปใจก็ทุกข์สุขหน่ายแหนง
หยุดเริ่มต้นใหม่คว้าอ่อนล้าแรง
คิดตะแบงไปไยให้ตรอมตรม
เก็บทิฐิยื่นให้บางใครเถิด
ที่บังเกิดแข่งขันกันขื่นขม
ที่เขาไม่จริงใจให้ต้องจม
ที่ทับถมฮึดสู้เพื่อกู้ภัย
กับความรักหักไปไยเสียสิ้น
อาจแดดิ้นกินน้ำตาหาดีไม่
ยอมงอเถิดเพื่อเราหาใช่ใคร
เพื่อความสุขตลอดไปได้...รักจริง
21 ธันวาคม 2553 16:32 น.
(น้ำตาลหวาน)
ใจเล็กเล็กบอบบางวางตรงหน้า
ใครจักคว้ามาปองเคียงครองเล่า
ใจบอบบางเห็นใสในห้องเปล่า
มีเพียงเงาลางเลือนเสมือนลม
ใจเคยหนักแน่นหนาหาใดเปรียบ
บางใครเทียบดั่งหินดั่งดินถม
จักเปิดได้ฉันใดใครดอมดม
วันเวลาถาโถมลมผันแปร
สู้อุตส่าห์ฝ่าฝืนกล้ำกลืนกฏ
เคยลั่นกลอนอ่อนระทดระทวยแท้
บางใครเพียงผลักบานประตูแล
เปิดใจแด่ดวงมาลย์สะท้านทรวง
มิเคยเห็นเช่นใดความใคร่รัก
แยกมิได้ใครจักแลทักท้วง
แยกมิได้สิ่งใดคือคำลวง
ใจเคยหนักแน่นกลวงน้ำลวงคำ
ใจดวงเล็กบอบบางสว่างใส
กลับหมองไหม้มืดมิดหมดสิทธิ์ย้ำ
ใจเคยใสหมดไปเพราะน้ำคำ
ที่สุดนำสอนใจใช่...เพราะเรา
17 ธันวาคม 2553 15:47 น.
(น้ำตาลหวาน)
โอ้..อกหนอตัวเราเศร้ารันทด
หายหัวหมดความสุขยุคชูเชิด
เหลือเพียงความทรงจำย้ำเตลิด
หัวใจกระเจิดกระเจิงเปิดเปิงพัง
กว่าจะรู้สึกตัวฟ้าหลัวเศร้า
ให้นั่งเหงาเคล้าน้ำตาเป็นบ้าหลัง
กว่าจะรู้สึกตัวน่ากลัวยัง-
ละล้าละลังรั้งไม่ตื่นฝืนตัวไป
เป็นบ้าใบ้มองอะไรให้นึกขำ
ตัวถลำย้ำสำนึกรู้สึกไหม
ยังไม่นึกนั่งตรึกตรองหมองหัวใจ
คนอะไรรู้สึกช้าช่างบ้าจริง
ก็ตัวฉันเป็นฉันมันบ้าบอ
มัวแต่รอความหลังพังจมยิ่ง
รู้สึกตัวแสนช้าว่าความจริง
ไม่มีวันหวนคืนดิ่งยิ่งช้ำตรม
สายน้ำใสไม่ไหลคืนย้อนกลับ
ไหลเลยไปแล้วลับไม่กลับสม
สายลมพัดเลยไปใช่กลับลม
ไยตัวฉันนั่งตรมหวังย้อนคืน
หลังฟ้าครึ้มฝนหนักขอพักหน่อย
รอเวลาสักคราค่อยฟ้าเปิดชื่น
ฟ้าเปิดกว้างสว่างไสวในวันคืน
สุขรื่นรมย์ยั่งยืน..เมื่อตื่นมา
Calendar
Lovers
0 คน เลิฟ(น้ำตาลหวาน)
หน้าส่วนตัว
1446
