13 กันยายน 2553 17:17 น.
(น้ำตาลหวาน)
ใจระรื่นชื่นบานสำราญจิต
เมื่อมิ่งมิตรชิดใกล้ใจอกเอ๋ย
หัวจิตหัวใจหวั่นไหวมากเลย
โอ้อกเอ๋ยตัวเราเฝ้ามีใจ
แอบมองเขาเฝ้ามองตรองในจิต
แอบเฝ้าคิดว่าเขาชอบเราไหม
บุคคลิกงดงามเกินกว่าใคร
แลทางใดถูกใจให้คำนึง
เป็นไปไม่ได้เสียแล้วดวงแก้วจ๋า
เขามีคู่เคียงกายาดูน่าทึ่ง
เราคงได้เพียงฝันรำพันรำพึง
เขามีหนึ่งในดวงใจได้จับจอง
เพียงแอบมองอยู่ห่างห่างระหว่างกั้น
แล้วนึกขันอยู่ในใจไยต้องหมอง
เขามีคู่อยู่แล้วกินแห้วดอง
รสชาดลองคงจะเค็มเลาะเล็มกลืน
เห็นเขาสุขสดชื่นระรื่นจิต
ให้แอบคิดเราก็สุขโดยไม่ฝืน
ให้ความรักความชอบกรอบยั่งยืน
ไม่ผิดใช่ไหมไม่ได้ยื่นมือเข้าไป
แอบรักคนมีแฟนสุดแสนช้ำ
แห้วระกำคงต้องซดหมดใช่ไหม
แค่มีรักกับเขาบ้างจะเป็นไร
คิดคนเดียวไม่ทำให้ใครต้องตรม
8 กันยายน 2553 16:49 น.
(น้ำตาลหวาน)
แม้ผิดหวังซ้ำซากมากเหลือล้น
ผิดหวังจนกลัวใจให้หม่นหมอง
นับวันยิ่งกริ่งเกรงน้ำตานอง
ให้ผิดหวังซ้ำสองจองเจ็บจำ
ด้วยคาดหวังพังทลายสลายสิ้น
ไม่เคยชินสักครั้งยังเจ็บช้ำ
คราเกิดขึ้นก็เจ็บไม่เคยจำ
แม้สิ้นหวังกลืนกล้ำนำน้ำตา
ไม่ได้ขอให้โชคต้องช่วยเรา
ไม่ได้ขอให้เขานั้นมาหา
ไม่ได้ขอให้เราเลิกน้ำตา
แม้ไม่สิ้นชีวาตั้งหน้าเดิน
อยู่กับวันเวลาที่ห่างหาย
ความสุขกลายเป็นขมตรมสุดเขิน
มีชีวิตหนทางนั้นต่างเดิน
ที่บังเอิญไม่บรรจบได้พบกัน
ไม่คาดหวังผิดหวังนั้นไม่เกิด
ทำหน้าเชิดทำไปคล้ายเย้ยหยัน
นั้นเพื่อเพียงน้ำตาไหลย้อนพลัน
ไม่ให้มันไหลหยดรินรดใจ