พรรณพิลาศ
วันหนึ่ง... ข้าหวังที่จะกลับไป...
ลมเอื่อย ๆ พัดผ่านหมู่ไม้ ใบไผ่เรียวเล็กโบกพลิ้วไหวรับลม
ก่อนถึงคราวนั้น
ข้าต้องเรียนรู้
เสียงทุ้มแฝงความเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น กล้าหาญของคนพูดดังผ่านสายลมนั้นไป
เพื่อความเศร้าภายในจิตใจของเรานั้น
น้ำเสียงอันเด็ดเดี่ยวมีพลังดุจลำไม้ไผ่นั้นยิ่งหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
คือตัวของเจ้า
จากคำสาบานในความเงียบงัน
ทำไมข้ามีเจ้ากรรมนายเวรอะไรกันหรือ ถึงต้องลิขิตเส้นทางชีวิตอันเดียวดายให้ข้าอย่างนี้ ข้าเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เสียที
ซาซากุเฝ้าถามตนเองวันแล้ววันเล่า หากไม่มีคำตอบใด ๆ ที่น่าเชื่อถือ พอจะทำให้ชีวิตในวงล้อแห่งกรรมของเ
823
0
0
หน้าส่วนตัว
