milo_b
เมื่อสายลมเย็นยะเยือกปะทะผิวกาย....
..กลิ่นไอดินกระทบปลายจมูกสัมผัส
..ฉันเงยหน้าแหงนมองบนท้องฟ้าและพรางคิดว่า..
...ในไม่ช้าสายฝนอาจจะโปรยปรายลงมา
..เพื่อนำความชุ่มฉ่ำมาสู่พื้นดินอีกครั้ง
...คิดเช่นนั้นจึงมองท้องฟ้า...และเดินรับสายลมไปเรื่อยเปื่อย
..ทันใดนั้น..เสียงก็ดังขึ้น"เปรี๊ยย...".....เอ๊ะ!
ทำไมเสียงฟ้าร้องมาดังอยู่ที่ฝ่าเท้า..ฟ้าฝ่าลงมาใช่ไหม
ก้มลงมองดูรอยไหม้ใต้ฝ่าเท้า..."คางคกนี่หว่า..เหยียบไปได้ตัวใหญ่ชะมัด"
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเวลาเดินควรมองพื้นบ้าง..
...เพราะไม่แน่ครั้งหน้า...อาจเจอเศษตังค์.........
739
1
0
หน้าส่วนตัว
