หิ่งห้อยน้อยใจ
ณ ค่ำคืน วันเพ็ญ เดือนสิบสอง
ริมฝั่งคลอง ผู้คน สนุกสนาน
เดินเคียงข้าง กันอยู่ ดูชื่นบาน
ภายใต้ลาน ดวงดาว พราวนภา
ได้แต่มอง ดูเขา เราเศร้าหมอง
ไร้คนครอง เช่นเขา เราไฝ่หา
เฝ้าคิดถึง คนไป ไกลสายตา
เขาไปหา คนอื่น ขมขื่นจัง
จมอยู่กับ สายน้ำตา พาช้ำจิต
ต้องแรงฤทธิ์ ความรัก ชักหมดหวัง
ในคืนเพ็ญ ถูกทิ้งไว้ เพียงลำพัง
เหมือนถูกฝัง ภายใต้ สายน้ำตา
เขาจะรู้ บ้างไหม ใครเจ็บช้ำ
จึงได้ทำ ไม่สนใจ ไม่ห่วงหา
ไม่มีแม้ สักนิด คิดนำพา
โทรกลับมา ให้รู้บ้าง ยังห่วงใย
ได้แต่คิด เสียใจ ในคนรัก
ไม่อาจหัก ใจจากเขา เราอ่อนไหว
ได้แต่เฝ้า คิดถึงเขา แล้วเศร้าใจ
เหมือนเป็นคน ไร้ค่า
2532
3
0
หน้าส่วนตัว
