ตะเกียงแก้ว.......ผู้หญิงไร้เงา
ตะเกียงแก้ว
...หวานน้ำคำฉ่ำชื่นระรื่นหู
ไม่อยากอยู่ใกล้เธอเผลอทุกครั้ง
เหมือนว่าเธอนั้นมีนะจังงัง
ความตั้งใจฉันต้องพังทุกครั้งไป
...ใจเอย..เจ้านั้นเคยเป็นของข้า
ฟังวาจาสุนิสาเจ้าก็อ่อนไหว
คงติดบ่วงคำลวงอีกแล้วใจ
เป็นสาเหตุไม่อยากใกล้กับตัวเธอ
...เปรียบให้เห็นว่าเป็นชายใช่เข้มแข็ง
ก็มีวันอ่อนแรงแบ่งใจเพ้อ
หากมีรักใจมักคอยละเมอ
รู้ว่าเก้อแต่ก็เผลอไปทุกที
...ไม่ว่าหญิงหรือชายไม่แตกต่าง
ย่อมจะมีใจบางบางได้ทุกที่
ยิ่งเป็นรักข้างเดียวเหนี่ยวฤดี
ต้องเผลอใจให้ทุกทีไม่ต่างกัน...