*คนึงครวญผอูนฤา*
..๏งามใดไหนบ่แม้น นางคนึง
สุดที่จะคิดรำพึง ห่อนได้
ยามยลใฝ่ตะลึง โฉมแม่ จริงนา
ผอูนช่างชวนคลั่งไคล้ กลิ่นเจ้าชวนสนอง ๚
วิวิธจิตหว่านแล้ว ยลนาง
ยกส่งลงทรวงกลาง ใฝ่เจ้า
แสนเอิบอิ่มใจวาง แนบสู่ อกเอย
หากแม่ยอมคลึงเคล้า โลกนี้ดุจสวรรค์ ๚
ยามพิศจิตยิ่งแพร้ว พรรณราย
สุดที่จะย่างกราย ห่างแท้
ฤทัยป่วน