แก้วประภัสสร
พอความสุขหมดลงก็ทรงทรุด
ความทุกข์ผุดโถมร่างอย่างแข็งขัน
ไร้รั้วรอบขอบชิดปิดกั้นมัน
จริงกับฝันครั้นกล่าวไปคล้ายวกวน
อันเกิดแก่เจ็บตายเวียนหลายภพ
อาจเจนจบพบแล้วพรากจากอีกหน
บางเวลาก็เงียบเหงาเข้าแทรกตน
จิตสับสนปนความหวังก็พังครืน
เมื่อเก่าไปใหม่มาวาระต่าง
อาจเลือนลางหรือเด่นชัดไม่ขัดขืน
ปล่อยทุกสิ่งตามเวลาหาจุดยืน
ชีวิตขึ้นตามแต่สิทธิ์คิดชอบทำ
ขอเรียนรู้ที่จะอยู่และรักก่อน
ขอโอนอ่อนผ่อนเพียงไม่เพลี่ยงพล้ำ
มากหรือน้อยจงค่อยฝึกจิตนำ
เรียนซ้ำซ้ำทุกทุกวันก็พลันดี
ต่างมีสิทธิ์เลือกรักเพียงบางคน
ความอ่อนโยนขอมอบทุกคนนี้
หรืออาจเลือกอยู่ลำพังเพราะคิดดี
แต่ขอมีความเอื้อเฟื้อ
2036
21
0
หน้าส่วนตัว
