แดนไกล ไลบีเรีย
ฉันไม่ใช่กวี
ฉันไม่ใช่กวี...
เพราะฉันไม่มีกานท์กลอนอันอ่อนหวาน
ไร้ความรู้ ไร้ศาสตร์ศิลป์ จินตนาการ
ไร้ผลงาน ไร้เกียรติยศ ให้คนชม
ฉันไม่ใช่กวี...
เพราะกลอนไม่มีความไพเราะ ความเหมาะสม
ไม่สามารถกรองกลั่นคั้นอารมณ์
เพื่อเพาะบ่มมธุรพจน์ไว้จดจาร
ฉันไม่ใช่กวี...
เพราะฉันไร้ศักดิ์ศรีที่กล้าหาญ
ที่จะสรรค์ ที่จะสร้าง ทางตำนาน
ของบทกลอน บทกานท์ งานอักษรา
ฉันไม่ใช่กวี...
เพราะฉันไม่มีจุดหมายให้ค้นหา
ไม่คิดหวังจะปีนป่ายถึงปลายฟ้า
และไร้ค่าคุณธรรมประจำใจ
ฉันไม่ใช่กวี...
เพราะฉันไม่เคยคิดที่จะฝันใฝ่
ปล่อยชีวิตเคว้งคว้างตามทางไป
ถึงจุดหมายเมื่อไหร่...ค่อยว่ากัน
ฉันอาจไม่ใช