นกตะวัน
เข้ามาย่องล่องไปในอักษร
ตามบทกลอนกล่าวพร่ำย้ำสดใส
ปราณบุรีนี้สวยด้วยน้ำใจ
ให้น้ำใสตลอดสายมิหน่ายมอง
แม้ไม่เปลี่ยวเที่ยวท่องมองได้เรื่อย
แต่น้ำเฉื่อยช้านักเหมือนรักหมอง
ด้วยต้องเดินเพลินไปใบหน้านอง
หยาดน้ำต้องแตะตาพาเศร้าใจ
แมลงปอลออสวยด้วยสีสัน
แต่ปีกนั้นเปรอะเปื้อนเขยื้อนไม่ไหว
ผีเสื้อบินสิ้นแรงไม่แกร่งไว
ทุกสิ่งในลำน้ำช้ำอาจิณ
เห็นความงามตามอักษรดั่งกลอนร่าย
มิเคยหน่ายแหนงน้ำสวยล้ำสินธุ์
ปราณบุรียังรี่ใสหลั่งไหลริน
แต่ฉันสิ้นเสียเธอจึงเพ้อครวญ
แด่ คุณณธีร์
เจ้าของบทกวี ร่ายลำน้ำปราณบุรี
1 กันยายน 2547
1450
3
0
หน้าส่วนตัว
