9 มิถุนายน 2553 12:25 น.
(น้ำตาลหวาน)
เมื่อคืนฉันนอนฝันร้าย
ฝันเห็นมดใหญ่กัดฉัน
กัดเจ็บและแสบคันคัน
มดนั้นกัดฉันเจ็บช้ำ
ฉันอยู่ของฉันดีดี
เจ้ามดอ้วนพลีกัดย่ำ
ซวนเซใจหายใจคว่ำ
กัดย้ำไม่ปล่อยน้อยใจ
มดจ๋าอย่าทำฉันเลย
ฉันอยู่เฉยเฉยทำได้
เห็นฉันอ่อนหัดหรือไร
กัดฉันร่ำไรร้ายจริง
ตื่นมาตอนเช้าสดชื่น
เจ้ามดเมื่อคืนแค่บางสิ่ง
ลืมตาไม่เห็นเป็นจริง
แค่เพียงฝันจริงร้ายจัง
ไม่มีมดไหนกัดฉัน
ถ้าไม่เล่นกับมันพลาดพลั้ง
เล่นกับมดคิดคดแย่จัง
บทเรียนน่าชัง...ไม่ลืม
4 มิถุนายน 2553 15:51 น.
(น้ำตาลหวาน)
เฝ้าแอบมองร่ำร้องให้มองตอบ
เฝ้าแอบชอบอยากมอบใจให้เขา
เฝ้าแอบเพ้อละเมอหาคว้าเพียงเงา
เฝ้าชะเง้อแลเขาแบบเหงาทรวง
สมมุติว่าเขาตอบมอบรักให้
สมมุติว่ารักใคร่ได้สิทธิหวง
สมมุติว่าเคียงกายได้แนบควง
สมมุติว่าใจทั้งดวงเป็นของเรา
เพียงสมมุติที่สุดแสนอิ่มใจ
เพียงสมมุติก็ให้ได้คลายเหงา
เพียงสมมุติบริสุทธิในใจเรา
เพียงสมมุติที่สุดเจ้าไม่ใช่เลย
ความเป็นจริงยิ่งกว่าละครเน่า
ความเป็นจริงนั้นเศร้าเคล้าใจเอ๋ย
ความเป็นจริงนั้นไร้ใครเช่นเคย
ความเป็นจริงไม่เคยไม่เคยจริง
2 มิถุนายน 2553 17:11 น.
(น้ำตาลหวาน)
ฝนโปรยปรายร่วงหล่นระคนซึ้ง
ให้หวลถึงคนไกลใจเหว่ว้า
เคยใกล้ชิดสนิทแนบแอบอุรา
ระยะทางกลับมาทำห่างไกล
เวลาเจ้าเชื่องช้าเวลาห่าง
เวลาเจ้ารวดเร็วจังยามชิดใกล้
เวลาเจ้าเป็นเหตุทำห่างไป
เจ้าทำได้อย่างไรช่างใจดำ
อยากโทษดาวโทษเดือนและเตือนฟ้า
อย่าทำให้เหว่ว้าเวลาค่ำ
บอกและเตือนทุกคราไยไม่จำ
ให้หวลถึงเช้าค่ำช่างร่ำไร
แว่วเสียงเพลงบรรเลงมาช้าช้า
สายฝนพรำร่ำลาบอกว่าใกล้
จบลงแล้วสายฝนและคนไกล
ถึงเวลาคงช้าไป...ไม่หวลคืน