วชรกานท์
นอนหงายลืมตามองหน้าแม่
ตั้งแต่แบเบาะหัวเราะร่า
นางลูบไล้ประแป้งไข่แมงดา
ดึงตัวมากอดรัดถนัดมือ
นอนหงายลืมตามองหน้าเมีย
ใจละเหี่ยง่วงเหงาเอาดื้อดื้อ
เธอแหวกผมก้มหน้าทำตาปรือ
ในมือถือผมขาวที่เจ้าดึง
นอนหงายลืมตามองหน้าลูก
ความพันผูกภายในใจสุดซึ้ง
กาลเวลาผ่านไปไม่คำนึง
ฝ่าฟันถึงความสำเร็จเช็ดน้ำตา
นอนหงายปิดตามีฝาโลง
ในห้องโถงศาลาวัดจัดหรูหรา
ทั้งดอกไม้ไฟประดับนับคณา
แขกเหรื่อมามิได้เห็นว่าเป็นใคร
อันเกิดแก่เจ็บตายมีให้เห็น
จะรวยจนยากเข็นก็เป็นได้
ความทุกข์สุขนี้อยู่ที่ใจ
สุขใดจักเป็นเช่นนี้เอย
1587
5
0
หน้าส่วนตัว
