หยาดเพชร...มณีพลอย
อันสังขารมนุษย์สุดไม่เที่ยง
ยากหลีกเลี่ยงความตายวายอาสัญ
อันขันธ์ห้าต้องวอดวายในสักวัน
จะช้ารือเร็วพลันขึ้นกับกรรม
จะมีจนเดินถนนขี่เครื่องบิน
ล้วนต้องสิ้นชีวาช่างน่าขำ
จักคงเหลือแต่ความดีคอยน้อมนำ
ให้จิตสู่แดนธรรมสุขาวดี
มนุษย์เรามากมายด้วยตัณหา
ไม่คำนึงสักเวลาต้องเป็นผี
หลงเมามัวเกลือกกลั้วคาวโลกีย์
ขาดคุณธรรมนำชีวีชี้ทางใจ
อันเกิดแก่เจ็บตายในมนุษย์
มิรู้สุดรู้สิ้นที่ตรงไหน
ดังกงกรรมกงเกวียนหมุนเวียนไป
ใครทำกรรมสิ่งใดได้รับมัน
เมื่อถึงคราเวลาต้องดับจิต
ทุกชีวิตมรณาล้มอาสัญ
สิ่งใดเล่าเหลือไว้ให้โจษจัน
เหลือดีชั่วให้กล่าวขวัญสืบต่อไป
5986
2
0
หน้าส่วนตัว
