plaing_piu
๑ ล้วงลมจนลนลานคำหว่านไหว
ลมล่วงไยลวงเล่ห์เสน่หา
หลอนลมเล่นลมลมแล้งแล้งลา
พลิ้วจนชาชินคำซ้ำเติมลม
สิ่งดีใครมีมาน่าจะรู้
ลมล่องวู่ไหวรื่นฤาขื่นขม
ลมดึกง่ายนึกว่าตามอารมณ์
ร่ำไรคมคารมคั้นใจบั่นทอน
คืนฝนล่มลมดึกระทึกหนัก
วู่หวีดพักหนึ่งผวาแล้วราอ่อน
ดาวเดือนลับกับใจไร้นิวรณ์
ไยทีท่าอาทรหลอกหลอนจำ
ไหวคำถามความจริงยิ่งไกลลับ
หากหัวใจไม่ดับกับคืนค่ำ
คะนึงโหยแรมโรยหาทุกคราซ้ำ
เสียดายรำพึงในสิ่งไม่มี
รักว่าเล่นเซ่นลมหลอนจมรัก
พึงตระหนักรักใดมิใช่ที่
ลมล่องผิดทิศผ่านรานวจี
แม้ไม่ดีมิได้หมายทำร้ายใคร
ลมล่องไปตามเพรงดั่งเพลงผิว
มิใช่ปลิวรักพันคนหวั่นไ
1994
12
0
หน้าส่วนตัว
