แก้วยืนต้นรอฝนพร่าง กระดังงากลีบบางแสนเงียบเหงา ลีลาวดีปลิดดอกลาลมบางเบา เช่นใจเรานับวันรอจนท้อใจ คิดถึงลำนำไพรในเวิ้งฝัน รอน้ำผึ้งจันทร์หยาดสายให้หวามไหว รอกระท่อมน้อยดั่งวิมานรักให้พักใจ ฟังเรไรหรีดหริ่งแสนพริ้งพราว ดึกดื่นตื่นมาดูดาราราย แย้มยิ้มพริ้มพรายให้ลืมหนาว ลืมโศกโลกภายนอกมากเรื่องราว ให้ดวงดาวนำทางสวรรค์นิรันดร์รัก หากไยเล่าดอกน้ำตายังคาต้น ในคืนหม่นเดียวดายไร้อ้อมตัก ช่างอ้างว้างร้างไร้เป็นยิ่งนัก ให้ประจักษ์ซึ้งค่าอย่าหวังใด...!
2404
2
0
หน้าส่วนตัว
