ทะเลาะ เราทะเลาะเบาะแว้งแรงวันนั้น ดั่งไพรีประจัญกันหวั่นไหว เกิดรอยร้าวหนาวเหน็บเจ็บที่ใจ มันยิ่งใหญ่กว่าศาสตราเข้าฆ่าฟัน อันแผลใจร้ายแท้คือแผลรัก ทนเจ็บหนักอุราแทบอาสัญ ใจร้าวรอนนอนเหม่อเพ้อรำพัน ผ่านคืนวันคลาย ๆ ตายทั้งเป็น ถามหัวใจใครหรือคือผู้แพ้ ในรอยแผลหมองไหม้ใจมองเห็น เธอหรือฉันวันนี้ที่ชาเย็น ซานกระเซ็นพิษเศร้าเข้าอาบทรวง ยอมรับแล้วแววหวังเริ่มพังสิ้น แม้ถวิลฤทัยอาลัยห่วง ไม่กล้าเอ่ยสัญญารักมาทวง ฝันโชติช่วงมอดดับไปกับใจฯ
1227
4
0
หน้าส่วนตัว
