บินเดี่ยวหมื่นลี้
กลางขุนเขาลำเนาไพรในคืนหนึ่ง
ราตรีซึ่งไร้เดือนเยือนส่องแสง
ยิ่งดึกดื่นน้ำค้างพรมลมหนาวแรง
ดาวแต่งแต้มโค้งฟ้าน่าภิรมย์
ก่อกองไฟไล่หนาวที่เข้าล้อม
อุ่นอกอ้อมกอดนางช่างสุขสม
กรุ่นกลิ่นอายกายเจ้าเร้าอารมณ์
จนยากข่มใจกระเจิงดั่งเพลิงลาม
เงียบสงัดกลางไพรได้สดับ
เสียงขานรับหัวใจให้วาบหวาม
ราตรีนี้มีสุขทุกโมงยาม
ปล่อยกายตามห้วงรักที่ถักทอ
จวบฟ้าแจ้งน้ำค้างหายสายหมอกลับ
ในใจกลับหวั่นไหวอย่างไรหนอ
รักที่เพียรเฝ้าฝันแห่งการอ
แต่ครั้นพอรุ่งสางต้องห่างกัน
อกแทบแตกแหลกยับรับไม่ไหว
เวลาไกลล่วงมาพาโศกศัลย์
เวลารักเคียงใกล้ในคืนวัน
เวลานั้นสั้นมากยากทำใจ
ตระกองกอดยอดรักยากเอ่ยถ้อย
959
18
0
หน้าส่วนตัว
