กระต่ายใต้เงาจันทร์
เดียวดายอ้างว้างเคว้งคว้างนัก
คงสิ้นค่าความรักเขาหักหาญ
เหมือนสูญสลายรักเราเพียงตำนาน
ปวดร้าวรานดั่งมีดคอยกรีดทรวง
เพราะร่ำร้องครวญหาอย่างโหยให้
เมื่อใจนึกถามใจได้แต่ห่วง
ค่าหมดสิ้นหลงคำคนหลอกลวง
เขาตักตวงลวงรักเอาจากเรา
อยากหมดสิ้นเยื่อใยไร้ความรัก
ยักยากฝืนกลืนหักเมื่อรักเขา
เพราะเยื่อใยรัดตรึงซึ้งแน่นเรา
เหมือนมีเงาลบยากไม่อยากจำ
อยากจะลืมใจเจ้ากรรมกลับจำได้
แอบถามใจเพราะอะไรจึงชอกช้ำ
แค่ลมปากคำลวงทุกห้วงคำ
คอยตอกย้ำมากคารมคำคมชาย
อยากหยุดพักเรื่องรักสักแค่นี้
ถ้อยวลีร้อยลิ้นสิ้นความหมาย
จะขออยู่ร้างไร้ใครแนบกาย
โลกสลายรักเราสิ้นฉันยินดี
1303
11
0
หน้าส่วนตัว
