ฝากฝัน
แม้จันทร์วาวพราวพร่างอยู่กลางฟ้า
พวงผการาตรีคลี่กลิ่นหอม
มิอาจฝืนชื่นชมไปดมดอม
ด้วยใจตรอมตรมกายเพียงดายเดียว
ร้อนภายนอกในหนาวร้าวทั้งร่าง
สุดอ้างว้างห่างไกลใครแลเหลียว
ให้ระทมขมปร่าหน้าซีดเซียว
จำเจียดเยียวหยิบยามาฝืนทาน
ยามเจ็บไข้ไร้เจ้าเฝ้าเคียงใกล้
สุดหวนไห้โหยหาน่าสงสาร
จะรู้ไหมใจหนอทรมาน
ต้องซมซานผ่านคืนอย่างฝืนทน
ซุกร่างไว้ใต้ผวยช่วยคลายหนาว
จนเหงื่อพราวหยาดพร่างมิต่างฝน
ความป่วยหายคลายใจในบัดดล
จึงรอดพ้นหลับได้ใกล้อรุณ
อธิษฐานผ่านเดือนไปเตือนเจ้า
คนเหงาเศร้าเฝ้าแหนรอแขนหนุน
คิดถึงนักรักเอ๋ยเคยเจือจุน
ขาดไออุ่นกรุ่นไข้ไร้คนแล
บนเส้นทางร้างเปลี่ยวยากเ
2275
8
0
หน้าส่วนตัว
