ผู้เฒ่า
มองท้องฟ้า เวิ้งว้าง ที่กว้างขาว
บอกเรื่องราว หม่นหมอง ยามมองเห็น
ความว่างเปล่า ยลเยือน เหมือนลำเค็ญ
ทุกข์ซ่อนเร้น คลุมครอง ท้องนภา
ฟ้าสีโศก แสนเศร้า เพื่อนเหงาหรือ
ใครยึดยื้อ ความเศร้า คลุมเข้าหา
สหายเอ๋ย เจ็บจินต์ รินน้ำตา
กี่เพลา ใจชื่น จะคืนชม
ผ่านหน้าหนาว เข้าสู่ ฤดูร้อน
ลำดับย้อน อกสะอื้น เราขื่นขม
ฟ้าเจ้าเอ๋ย แล้งนัก คงจักตรม
มีแต่ลม พัดพรั่ง คล้ายดั่งเงา
ผ่านหน้าร้อน เข้าสู่ ฤดูฝน
น้ำตาคน หล่นร่วง ลงบ่วงเขลา
ฟ้าเจ้าเอ๋ย มิต่าง ระหว่างเรา
น้ำตาเคล้า เคียงคู่ มิรู้คลาย
ผ่านหน้าฝน เข้าสู่ ฤดูหนาว
รอยรักร้าว ขาดใย ใจสลาย
ฟ้าเจ้าเอ๋ย ฤดูลับ เพียงกลับกลาย
แต่คนหาย
1311
12
0
หน้าส่วนตัว
