ผู้เฒ่า
สิ้นแสง..มืด..สลัว..
เหมือน..ขิตกาลส่งมิ..สาร
ชี..มืดมิ..ต้อง..ซาน
สุ..ฉานยังมา..กลับ..ตา
ณ.ห้วงหน..ลาอ่อน..นัก
แม้ความ..ร้าง..ไม่มา..
รัง..มันต์ตก..ได้เวลา
ดั่ง..ดาคล้อย..มาเลือนไป
เมียง..หาบุ..ฝันจะเห็น
เดือนก็..ข้างแรมไม่..ใส
เวิ้งนภามืด..เหมือนกับใจ
ที่หมอง..โศกสลดรัน..ครวญ
หลั่งน้ำ..เอ่อล้นบน..หน้า
ทด..ค่าหวังให้มี..หวน
แต่เมื่อสิ้น..ทางร้างรัญ..
ขอ..ตรวนกำ..ยามผันแปร
ฝากสาย..พรม..เป็นทิวเสียง
สื่อสำ..แสร้งพบลบ..แผล
แม้ความหวังห่าง..เธอไม่..
ฉัน..แพ้มิอาจเผย..คำ
ได้แต่งมงำ..เปรียบน้ำ..
ที่..พร่างตก..ทุกคืนค่ำ
..เบาแผ่ว.
หน้าส่วนตัว
2547
19
0
