เพชรพรรณราย
เหนื่อยแสนท้อต่อชีวิตลิขิตสร้าง
แสนอ้างว้างทางเปลี่ยวเปล่าเหงาหมองหม่น
เจ็บปวดลึกใจสึกกร่อนอ่อนแอทน
ความสับสนวกวนอยู่ไม่รู้คลาย
สองกำปั้นกำมันแน่นแค้นใจนัก
เรื่องราวรักปักใจไยสลาย
อีกการงานสานสิ่งใดไยกลับกลาย
มันโหดร้ายตายทั้งเป็นหนอเวรกรรม
หรือชีวิตต้องผิดพลาดทุกวาดฝัน
ความโศกศัลย์หมั่นแวะเวียนเขียนรอยช้ำ
ทุกเส้นทางที่วาดหวังชั่งมืดดำ
ใจตอกย้ำระกำร้าวแสนยาวนาน
เหนื่อยหัวใจไม่ขอหวังตั้งใจแล้ว
ที่แน่แน่วกลับแตกแยกประสาน
ขอยินยอมพร้อมรับไปกับกาล
ไม่ขอค้านต้านชะตาฟ้ากฏเกณฑ์
อยู่เหงาเหงาเศร้าให้ตายหมายชีวิต
ใจมืดมิดปิดกั้นสุขทุกข์ยากเข็ญ
ความเจ็บปวดรวดร้าวอยู่คู่กรรมเวร
1810
2
0
หน้าส่วนตัว
