ส่งสายตา วิงวอน ขอความเห็น
เศษเหลือเดน ซากอาหาร ที่ค้างอยู่
หมาน้อยหนึ่ง อ้อนวอน ขอความเชิดชู
คนส่งสายตารับรู้ ไม่ให้ แล้วทำไม
เดินเร่รอน ว้าเหว่ ไร้ที่พึ่ง
มีคนเพียงหนึ่ง ในล้าน ที่เข้าใกล้
อะ...เศษมด ฉันให้ กินเข้าไป
เฮ้อ..ความเห็นใจ ของคน น่ายินดี
ผ่านคืนหนึ่ง แสนทุกข์ น่าสงสาร
อยากกินของที่มันตระการ แต่ว่ามัน..คงไม่มี
วันวันเดิน ถูกเหยียบ มิอยู่ที่
จะกี่ปี ที่จะมี ใครเห็นใจ
พอเหอะเรา เป็นเพียง หมาตัวหนึ่ง
เฝ้าคิดถึง เจ้าของ ที่รักไม่
อย่าใฝ่สูง เลยเรา อย่าคิด