หน้าส่วนตัว
โลกของฉันนั้นเหว่ว้า
มาจากบ้านไร้หลังคาหลังใหญ่
ทรัพย์สินสมบัติคือขลาดเขลา
สวรรค์ประทานเหงาและอ่อนไหว
ก้าวย่างห่างอกแม่
จวบวันนี้ก็มีแต่จะต้องไป
ไปสู่อะไรสักอย่าง
ที่ซึ่งปลายทางอยู่แสนไกล
ไม่ผิดหากเรียกว่าเร่ร่อน
เพราะเรือนชานบ้านนอนหามีไม่
หลบหลับกับสุมทุม
ยุงหยอกยุงรุมไม่เท่าไร
คนหยอกกลับขยาด
เล่ห์หลอกแหมบาดเจียนหมดใฝ่
เส้นทางเราทับกัน
เธอคงไม่เหยียดฉันหรอกใช่ไหม
แม้นหยันฉันคงเฉา
มิรู้จะเร้นเงา ณ ที่ไหน
แม้นเอื้อพอหายเหงา
จะตอบแทนเธอเท่าความเบาใจ
1154
8
0
