...อันทางเดินย่างก้าวของเรานั้น
ยาวหรือสั้นยังถามความเขาได้
จะเป็นเนินลงเหวลึกเท่าไร
หนักแค่ไหนไม่ว่าถ้ารู้ทาง
....แต่ทางชีวิตคิดไม่ออกบอกไม่ได้
ว่าจะให้ไม่สะดุดสุดเรือนราง
ต้องค่อยคลำค่อยก้าวท้าวที่วาง
หยุดคิดพลางก้าวต่ออย่ารอคอย
...แม้สะดุดหกล้มหัวขมำ
แม้ถลำคว่ำหน้าอย่าถ้อถอย
แม้ร่างกายจะเจ็บจนเป็นรอย
อย่าสำออยให้เข้มแข็งแรงยังมี
...แล้ววันหนึ่งจะถึงซึ่งจุดหมาย
พบบั้นปลายชีวิตคิดให้ดี
จงย่างก้าวให้มั่นทันท่วงที
แล้วจะมีวันนั้นท่านรอคอย
.....สนสามใบ......