ปริญญา อินทร์อุดม
เอาความคิดนิดน้อยร้อยอักษรฝากนักกลอนอ่อนแอยอมแพ้พ่ายยังไม่ถึงที่สุดหยุดตะกายเหมือนตกน้ำไม่ว่ายตายจริงจริงเพียงสายตาสังคมไม่ชมชื่นสะอึกสะอื้นจำนนจนหยุดนิ่งคิดน้อยอกน้อยใจมิไหวติงตนจะยิ่งดิ่งทะเลทุกเวลาคำเรียงร้อยถ้อยทองที่กรองถักมีค่านักต่อผู้ที่รู้ค่าแต่บางทีมีใครไม่เข้าตาธรรมดา ฉะนั้น ทำฉันใดอันกาพย์กลอนสะท้อนงามที่ความคิดที่ไม่ผิด กาล ยุคสมัยที่มิปิด บิดเบือน เงื่อนงำภัยมิต้องใครเข้าตาฮือฮากัน และการเขียนบทกวีใช่ตีปี๊บที่เตะถีบทุกครั้งเสียงดังลั่นมิใช่เครื่องประเทืองตนจนสำคัญเป็นเพียงฝันธรรมดาตามอารมณ์หมั่นสังเกต " เจตคติ" ที่ริเริ่มเพียงเพื่อเพิ่มบทกวีที่เหมาะสมหรือเพื่อตนเด่นดังคับสังค
1483
3
1
หน้าส่วนตัว
