LUNA
เธอมีความจริงใจให้เสมอ
จึงเลศเลอล้ำค่ายิ่งกว่าแก้ว
แต่ฉันเหมือนคนที่ไม่มีแวว
มิคงแนวแก้วจึงพรากหลุดจากมือ
วันเก่าเก่าจึงเหมือนเพื่อนสนิท
แต่เกินจิตจักประพฤติเข้ายึดถือ
ยับยั้งไว้ไม่ให้ใครเขาลือ
จึงไม่ยื้อไม่แย่งแข่งกับใคร
คิดถึงวัน. . .เก่าเก่าก็. . .พอเป็นสุข
แม้จักทุกข์ท่วมกมลก็ทนได้
แม้กายเราห่างเหินไกลเกินไกล
หากแต่ใจฉันอยู่เป็นคู่เธอ
ถึงมีสิทธิ์ก็เหมือนเลือนจากสิทธิ์
แต่มีจิตอิสระอยู่เสมอ
จึงทูนค่ารักเทิดไว้เลิศเลอ
และเสนอเศร้าไว้มอบใจตน
รักคงค่าของมันจนวันดับ
ให้ทุกข์ทับถมครองจนหมองหม่น
คน. . .คนนี้ยอมสิ้นไม่ดิ้นรน
ขอเป็นคนคงค่าราคารัก
ต่อให้อยู่แห่ง
872
1
0
หน้าส่วนตัว
