เป็นชะตาอาภัพโยงนับเนื่อง
ขีดเขียนเรื่องรักระทมตรมหวั่นไหว
เหตุสวรรค์นั้นห่างเหินมองเมินไป
คงจารไว้คือเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา
เพลงบุพเพเห่กรรมนำลิขิต
สองชีวิตเวียนว่ายในไฟเสน่หา
แรงบุญฤๅใช่ลดหย่อนผ่อนทรมา
ดุจดั่งว่าต้องคำสาปบาปติดตน
จะกี่ภพกี่ชาติวาดสมหวัง
มิต้องหลั่งน้ำตานองร้อยหมองหม่น
รักที่พบสบปรารถนาฟ้าเบื้องบน
เทพดาลดลอวยพรชัยให้โชคดี.