คนบ้านนอก..บ่มีดอกความหรูหรา นอนเถียงนาหน้ากร้านแดดที่แผดเผา ฟังเสียงนกตกปลาปูอยู่กับเงา ยามเงียบเหงาเอาท้องฟ้ามาปลอบใจ เอาสายลมพรมร่างกายให้หายร้อน ขับบทกลอนตอนฝนซาพาสดใส ยามหนาวเหน็บเก็บไออุ่นจุนเจือใจ จุดแสงไต้ให้กระจ่างกลางราตรี คนบ้านนอกบอกความซื่อถือความโง่ ไม่ใหญ่โตเหมือนคนเมืองเรืองศักดิ์ศรี ดูขลาดเขลาเบาปัญญาค่าไม่มี ไร้แสงสีสดใสให้ผ่อนคลาย อยู่กับดินกินยอดหญ้าฟ้าคือเพื่อน มีดวงเดือนคอยส่องทางไม่ห่างหาย ยามคืนเศร้าเอาดาวเด่นเป็นเพื่อนกาย จุดมุ่งหมายคล้ายความฝันในวันวาน
614
3
0
หน้าส่วนตัว
