คีตากะ
บนเส้นด้ายแห่งชีวิตน้อยนิดนั้น
ดวงตะวันส่องแสงสำแดงฉาย
มิเลือกคนชนชั้นอันหญิงชาย
ทั้งดีชั่วหลากหลายพร่างพรายมา
เอื้อประโยชน์น้อยใหญ่ในสรรพสิ่ง
ล้วนละทิ้งตัวตนบนเวหา
จึ่งเท่าเทียมเปี่ยมรักแห่งมรรคา
ดาวดาษดามากมายพรายเปรมปรีดิ์
ยามอาทิตย์อัสดงทิวงคต
วันวารหมดสิ้นไปในวิถี
ทิวาพรากจากลาฟ้าราตรี
ยังคงมีหมู่ดาวพราวกมล
เดือนและดาวอาจด้อยน้อยแสงสี
แต่ราตรีมืดหมองครองเวหน
ย่อมขับเน้นสีแสงแห่งสากล
ให้แลยลระยับงามจับตา
เปรียบสังคมป่วยหนักรักห่างหาย
ความมืดพรายครอบงำดำหนักหนา
เพียงหนึ่งมิ่งมิตรแท้แผ่รักมา
อาจดีกว่าหมื่นล้านชนจนน้ำใจ...
หน้าส่วนตัว
2746
1
0
