กวีปกรณ์
ดวงจินต์เจ้าสิ้นไร้ในความหวัง
ดอกโศกบานสะพรั่งยากยั้งไหว
หากรื้อถอนถากถางจนร้างไป
เกรงดอกรักบานใหม่ใจจะชา
เพลิงดอกไม้สว่างหว่างสวรรค์
เพียงราตรีเท่านั้นตามสรรหา
พออาทิตย์ทักทายปลายนภา
ก็โรยราเลือนแสงแข่งสุรีย์
ดวงจินต์เจ้าหวามไหวไปเท่านั้น
ทุกข์เท่าใดทนกลั้นอย่าหวั่นหนี
หลับลงพักผ่อนบ้างหว่างราตรี
อาจพรุ่งนี้สุขสันต์อย่าหวั่นไป
เพลิงดอกไม้สว่างหว่างสวรรค์
เพื่อฉลองเหมันต์อีกวันใหม่
ดอกโศกบานสะพรั่งบนฝั่งใจ
เพื่อต้อนรับสุขใดได้ผลิบาน
ดวงจินต์เจ้าสิ้นไร้ในความหวัง
จงตรองฟังเสียงใจที่ไหวหวาน
ไม่มีหรอกรัตใดอนันตกาล
ไม่มีดอกโศกบานได้นานวัน
1748
4
0
หน้าส่วนตัว
