จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า สุกสกาวปลั่งเปล่งเดือนเพ็ญผ่อง ตลิ่งปริ่มอิ่มน้ำสองฝั่งคลอง เรไรร้องหริ่งหริ่งระงมไพร กระต่ายน้อยหลงคล้อยมองประคองแข ลอบเหลือบแลพินิจคิดการใหญ่ หวังไขว่เอื้อมคว้าจันทร์พลันชั่งใจ สำเหนียกรู้ว่าจันทร์ไซร้ไกลเกินปอง ทำอย่างไรก็มิอาจหักห้ามจิต จันทร์ยังติดตรึงตราอัชฌาสัย ที่ทำได้เพียงเลี่ยงหลบกลบความนัย ทอดถอนใจในโอบอ้อมอุ่นแสงเดือน ครั้นบุหลันลับลอยเลื่อนเคลื่อนหลบเมฆ กาลวิเวกม่านหมอกทะมึนเหมือน พระราหูอมจันทรนอนแชเชือน ราตรีเยือนมืดมิดสนิทนาน กระต่ายต
924
1
0
หน้าส่วนตัว
