@น้ำตาจันทร์.. กระเซ็น..เย็นจับจิต
ทีละนิด........ลงยอดหญ้า...พาสดใส....
จันทร์จะลา...ลับโลก.........โศกอำไพ
พรุ่งนี้ไซร้....ก็มาใหม่......ใยโศกา
หรือเวลา.....เนิ่นนาน......ผ่านช้าเล่า
จึงทำให้.......จันทร์เจ้า......เฝ้าห่วงหา
ห่วงว่าดาว...จะโดดเดี่ยว...เปลี่ยวเอกา
จึงหลั่งมา.....เป็นน้ำค้าง.....พร่างพรมดิน...@