นิดดา
สวัสดี...กวีที่รัก
เราเคยรู้จักกันใช่ไหม
นานมาแล้ว เนิ่นนาน ล่วงผ่านไป
เธอจำได้หรือไม่...ในครั้งนั้น
มันเป็นลมหนาวเดือนธันวา
ฉันเห็นเธอหน้าชา...และมือสั่น
กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นยังอุ่นควัน
เธอประคองถ้วยนั้นด้วยสองมือ
มือที่เคยลูบผมคราวลมพัด
หยิบปอยผมมาทัดแล้วขานชื่อ
กระซิบแผ่ว แว่ววัก ว่ารักคือ....
ตัวหนังสือ สีเศร้า ในเงาตา
ในเงาตา หมองหม่นของคนหนึ่ง
ที่ปราศซึ่งเรี่ยวแรงแสวงหา
เป็นเพียงผู้สูญสิ้นของ ดิน-ฟ้า
ที่เธอลอบชำเลืองตาและกล้ารัก
ยอมรับในความไม่แน่นอน
ของผู้พเนจร...ไม่รู้จัก
ซึ่งอาจปวดร้าวมายาวนัก
และอาจเป็นกับดักของรักลวง
ให้เธอมอบศรัทธาเพื่อว้าวุ่น
โดยต้นทุ
1031
0
0
หน้าส่วนตัว
