พิมานรัถยา
เมฆาลบกลบแสงโสมให้หมองหม่น
เหมือนใจคนมองเดือนแสนเหว่ว้า
ศศิเสี้ยวดุจเกี่ยวรักจำพรากลา
อกโหยหาโศกสะอื้นถึงน้องนวล
ทิวาวันผันผ่านไปใจยังรัก
แจ้งประจักษ์ในจิตรำลึกหวน
กลิ่นดอกฟ้ายาใจยังรัญจวน
มิเรรวนซวนซบอยู่คู่แนบเนาว์
ดาริกาวะวิบวับกลางโพยม
บอกวอนลมพัดเมฆไปจากโสมเศร้า
เมฆลาไปม่านแขแจ่มพรายพริ้มเพรา
จันทร์มิเหงาเพราะดาวอยู่คู่เคียงจันทร์
แต่เหตุใดใจเรากลับเหงานัก
หรือเพราะรักนี้เกินกว่าจะใฝ่ฝัน
ได้แต่มองได้แต่คิดสารพัน
เพียงนับวันรอดอกฟ้ามาจูบดิน
แม้นดอกฟ้าอยู่สูงเกินเอื้อมถึง
คงตราตรึงมั่นหทัยไม่ผันผิน
วอนเทวาเทพไท้ท้าวองค์อินทร์
บอกกับนางยอดถวิลว่าดินรอ
ถึงจะหมื่น
780
5
0
หน้าส่วนตัว
