ละไมฝน
ในยามเช้า...ที่ยาวนาน
ค่อยค่อยคลี่ดอกไม้บานริมรั้ว
พริบพริบพราวผีเสื้อสาวเจ้าลืมตัว
เผลอยิ้มหัวกับดอกไม้อ้อนสายลม
เจ้าเหน็บร้าวหนาวไหมในเช้าหม่น
บินร่อนบนทางทุกข์ราวสุขสม
นัยน์ตาใสซ่อนเศร้าเหงาอารมณ์
ดั่งขื่นขมถมถามานานนับ
หิวบ้างไหม ผีเสื้อสาว...ในเช้านี้
ในวันที่ผู้คนฟื้นตื่นจากหลับ
กลิ่นอาหารหอมอบอวลชวนซึมซับ
ยามเมื่อพระเดินรับบิณฑบาต
เหวย...หลีกไปไกลไกล...อีใบ้บ้า
เสียงหลวงตาเคร่งศีลพลิกลิ้นตวาด
ผีเสื้อสาว...เจ้ามิหวั่นมิไหววาด
คลี่แย้มยิ้มฟันสะอาดหัวเราะรื่น
ผีเสื้อสาวเจ้าอับอายไหมเช้านี้
ผู้ทรงธรรมย่ำยีทั้งที่ตื่น
ในห้วงหนึ่
1062
3
0
หน้าส่วนตัว
