อาภาภัส
เพียงแผ่นว่างวางจิตติดสำนึก รอยรำลึกคุณค่าภาษาสม
กระดาษบางแกว่งกร่างสะท้านลม เป็นที่พรมน้ำใจใส่จินตนา
ยามเหงาหรือคือที่กองความเข้ม เสริมให้เต็มตื่นไต่ไฟปรารถนา
ยามสนุกสุขกอบเย็นอุรา ยามหิวมาฝันไปด้วยลายเงา
บนพื้นทรายทรายแยกแทรกด้วยน้ำ ตีนคนย่ำลืมไซร้ทรายจึงเฉา
แต่กระดาษแม้ขาดยังคาดเดา เป็นตัวข่าวต่อใสให้ใจงาม
ว่างหรือเปล่าเอ้าเร็วคว้ากระดาษ ลองลองวาดรูปใหม่สุดสยาม
อย่าลืมเติมเหยาะดีเพื่อทำตาม เนื่องต่อนามสมชาติกระดาษรุ้ง
และแล้วต่อภาพด้วยฝัน
เด็กน้อยคนหนึ่งคนนั้น
ยืนจ้องมองรูปแปลกปั้น
ลิ้นเลียพลันไอครีมสีรุ้