เมจิคเชี่ยน
.....................................
จำได้ไหมครานั้นวันพบหน้า
ฉันมาหาร้องไห้ว่าไม่ไหว
เจ็บเหลือเกินกับจิตถูกพิษภัย
เธอจึงได้ปลอบขวัญให้มันเบา
จากวันแรกเรื่อยมาถึงครานี้
เราได้มีกันและกันแบ่งปันเศร้า
เธอนั้นเป็นดั่งกำแพงแสงและเงา
คอยคลายเหงาเติมสุขทุกทุกครา
จนฉันเริ่มสดใสคล้ายดอกไม้
ส่งกลิ่นไอหอมกรุ่นมีคุณค่า
สะเก็ดแผลทุเลาเบาบางตา
ครบเวลาต้องจากพรากเธอไป...
แววตาเธอดูเศร้าและเหงามาก
คำว่า"จาก"มันสะเทือนเหมือนหวั่นไหว
ดั่งกับถูกมีดบาดจนขาดใจ
มันร้าวไหม้เกินจิตคิดต้านทาน
ใช่ว่าฉันอยากลาหนีหน้านี้
เธอคนดียิ้มหน่อยดูค่อยหวาน
เชื่อฉันเถิดสัญญาไม่ช้านาน
คนแห่งกาลพานปรา
1257
2
0
หน้าส่วนตัว
