Prayad
ทุกค่ำคืนยืนเหม่อแล้วเพ้อพกจนเดือนตกลับตาจวบฟ้าสางหนาวยะเยือกเย็นยะเยียบเงียบทุกทางใจอ้างว้างคอยเก้อเธอไม่มาเลี้ยงชีวิตด้วยแสงแห่งจันทร์ส่องลิ้มละอองน้ำค้างกลางเวหายืนสงบซบจิตต่างนิทราหลายเพลาแล้วฉันเฝ้าฝันคอยสิ้นเสียงหริ่งหรีดร้องยิ่งหมองหม่นดาวเบื้องบนหล่นร่วงยิ่งง่วงหงอยเย็นลมลูบจูบไล้คนใจลอยสุดเอื้อมสอยเสียแล้วแก้วยาใจแว่วไก่ขันพลันจ้องที่ท้องฟ้าแสงอุษาเงินทองส่องไศลหมอกสลัวทั่วเขาลำเนาไพรหมอกอะไรคลุมจิตดั่งติดกรงสุดสลัดตัดขาดสวาทรักยิ่งหน่วงหนักรักรุมให้ลุ่มหลงถ่อสังขารเหม่อฝันอย่างมั่นคงฝืนดำรงทรงกายมั่นหมายคิดจะกี่ปีกี่เดือนจนเลือนเลอะน้ำตาเกรอะเปรอะเปื้อนใครเบือนบิดร่างโทรมๆแน่นิ่งทิ้ง
1600
2
0
หน้าส่วนตัว
