วิจิตรวาทะลักษณ์
ที่หนูมี วันนี้ได้ เพราะใครเล่า
ที่คอยเฝ้า กล่อมเกลี้ยง เลี้ยงดูหนู
จากเด็กน้อย คอยถนอม กล่อมเลี้ยงดู
จนตัวหนู เติบใหญ่ ได้เป็นคน
ส่งเสียให้ ได้เล่าเรียน ฝึกเขียนอ่าน
จนได้งาน มีเงินพอ ก่อเกิดผล
จวบจนได้ แต่งงาน มีชั้นชน
มีคำคน เยินยอ พอชื่นบาน
งานรัดตัว กลับบ้านค่ำ บางยามดึก
ใจก็นึก เป็นห่วงแม่ แกอยู่บ้าน
อาหารมี อยู่หรือไม่ ที่ในจาน
แม่จะทาน กับอะไร ใจกังวล
แม่คงเหงา คราวอยู่บ้าน อันนานเนิ่น
สงสารแม่ แกเหลือเกิน มิเพลินผล
อยากให้แม่ แกมีเพื่อน ไว้เตือนตน
อยากหาเพื่อน ให้สักคน กังวลใจ
หนูจึงหา บ้านหลังใหม่ ให้แม่อยู่
เพื่อนมากมี ไม่ห
1421
3
0
หน้าส่วนตัว
