ฝนพรำ.. พรำลงมาผืนฟ้าเปียกนิ่งสำเหนียกในเพรียกร้องปองคิดถึงฟังเสียงฝน เพียงลำพังนั่งรำพึงไม่โศกซึ้ง แค่หลงทางระหว่างใจ หลงอยู่ในความทรงจำแห่งคำเขียนหลงวนเวียน อาขยานที่ขานไขอ่านแล้วเหงาเรายิ่งอ่านไม่ผ่านไปยิ่งซึ้งในทุกถ้อยคำที่ขำคม อ่านกลอนเก่า.. แกล้มกับกาแฟดำดื่มขม-อ่านคำ ยิ่งย้ำขมความเหงางามหลามไหลในอารมณ์ ..สู่ภวังค์จ่อมจม ในห้วงใจ ความเหงามีความงามในความเหงาอยู่ที่เราจะมองเห็นมันหรือไม่มองให้เป็น ก็จะเห็นความเป็นไปถ้าทนไหวมันจะงามตามเวลา ..ดื่มด่ำ ค่ำคืนเหงาให้เข้าถึง..ลึกซึ้ง ดื่มความเหงาให้เข้าท่ามองความเหงาให้แจ่มชัดถนัดตาจะเห็นว่าก็แค่เหงา เราเลือกมัน และเราเลือกใช้ใจได้หลายอย่
2105
1
1
หน้าส่วนตัว
