ความรัก น้อยนิด มหาศาล สร้างวิมาน ในอก ชกภูผา ครั้งหนึ่ง เงยหน้า ก่อนไขว่คว้า หาสวรรค์ เมฆา น่าเศร้าใจ ครั้งนี้ เรื่องรัก ยิ่งหนักอก เหมือนนรก แผดเผา เรามอดไหม้ หนำซ้ำ ที่รัก มาหักใจ เป็นกองไฟ ลุกโชน โดนใจกาย จบแล้ว สิ่งรัก ในครั้งนี้ อรุณรุ่ง เช้าที่ แดดอ่อนล้า ฉันยืน แหนมอง ณ ขอบฟ้า ก่อนโรยตัว ลงมา หาพื้นดิน ๑๖ มิถุนา ๔๘
951
4
0
หน้าส่วนตัว
