เคยถามตัวเองอย่างไม่ต้องการคำตอบ.. ว่าตัวฉันจะตีกรอบหัวใจไปถึงไหน.. ต้องเป็นอย่างนี้ ต้องเป็นอย่างนั้น ถึงไม่มีใครอยากเข้าใจ.. แต่ลึก ๆ ก็ไม่มีใครจะสนใจ ว่ามันอ้างว้างแค่ไหน กับ..คำว่าไร้ตัวตน.. มีร่างกายอยู่ก็เหมือนไม่มี.. แต่ละวันทนอยู่อย่างนี้ และมีแต่ความสับสน.. ไร้ทางออก ไร้ความรู้สึก ไร้ตัวตน.. ทำไมเรื่องร้ายๆ ต้องจงใจเกิดขึ้นกับคนหนึ่งคน .. อย่างไม่มีวันจบเลย.......