แก้วประเสริฐ
ดอกเอ๋ยเจ้าดอกสร้อยอ้อยอิ่งนัก
เธอน่ารักผ่องพรรณอันเฉิดฉาย
ช่างจิ้มลิ้มพริ้มพักตร์ยามเอียงอาย
แลชม้ายลักยิ้มสล้างดังดวงจันทร์
รูปร่างทรงอรชรอ่อนไหวเหลือ
แทบจะเถือหัวใจพี่ที่กระสัน
อยากใกล้ชิดติดนางแล้วรำพรรณ
ฝากคำหวานให้ไว้ด้วยใจจริง
ความสวยเอ๋ยใดใดใครว่าสวย
ยังอ่อนระทวยพานพบสบหญิง
ทั้งสามภพจบแดนไม่กล้าติง
เพราะทุกสิ่งยังห่างร้างแรมไกล
เหลืองอ่อนเข้มเน้นเจ้าเฝ้าพร่ำตรึก
สุดระทึกผนึกห้วงดวงใจไฉน
หอมละมุนผุดผาดสุดบาดใจ
ละลานไปใกล้ชิดสนิทนาง
แสนเสียดายใครหนอพอเห็นเขา
ไม่โลมเร้าเฝ้าพะนอหันขวาง
ปล่อยไว้ไม่ใส่ใจแทบวายวาง
จนทุ
หน้าส่วนตัว
1433
11
0
